Sluiten
 
 

Perskamer

 

Persmateriaal

Cirque du Soleil stelt informatiemappen beschikbaar aan de pers over de verschillende shows en over het bedrijf.

TOTEM

TOTEM volgt de fascinerende reis van de mens vanaf zijn oorspronkelijk verschijningsvorm als amfibie tot zijn ultieme wens om te kunnen vliegen. De personages ontwikkelen zich op een podium dat lijkt op een gigantische schildpad. Dit staat symbool voor het ontstaan van vele eeuwenoude beschavingen.

TOTEM belicht de evolutie van de mens door middel van visuele effecten en acrobatiek. De inspiratie voor deze voorstelling is gehaald uit diverse scheppingsverhalen.

In het grensgebied tussen wetenschap en legendes onderzoekt TOTEM de banden die de mens nog binden aan andere soorten, zijn dromen en zijn oneindige mogelijkheden.

Downloaden

Reist rond in Australië

Meer info
 

TOTEM - Ontwerpers

  • Guy Laliberté

    Oprichter en Creative Guide

    Guy Laliberté is in 1959 geboren in Québec. Deze accordeonist, steltloper en vuurvreter heeft met ondersteuning van een kleine groep mensen het allereerste internationaal vermaarde circus van Québec opgericht. Guy Laliberté, een dappere visionair, herkende en gebruikte de talenten van straatartiesten van het Fête foraine de Baie-Saint-Paul en richtte in 1984 Cirque du Soleil op.

    Guy Laliberté was de eerste die de mix van culturen en artistieke en acrobatische disciplines samenbracht, wat ook vandaag de dag nog kenmerkend is voor Cirque du Soleil. Sinds 1984 staat hij aan het hoofd van het creatieve team en helpt hij de medewerkers bij de ontwikkeling van elke show. Daarnaast heeft hij eraan bijgedragen dat circuskunsten tegenwoordig worden gezien als een belangrijke artistieke discipline.

    Cirque du Soleil is een internationale organisatie; zowel wat betreft de stijl en activiteiten als de invloed die het circus uitoefent. Guy Laliberté staat nu aan het hoofd van een organisatie met activiteiten die zich uitstrekken over vijf continenten.

    In oktober 2007 begon Guy Laliberté aan een tweede project: de ONE DROP Foundation, die tot doel heeft om wereldwijd armoede te bestrijden door mensen van schoon water te voorzien.  Deze nieuwe droom komt voort uit het gegeven dat het recht op water van essentieel belang is om te kunnen overleven en uit de normen en waarden die al sinds de oprichting een belangrijke rol spelen bij Cirque du Soleil:  de gedachte dat het leven alles wat iemand geeft ook weer teruggeeft en dat daarbij zelfs het kleinste gebaar een verschil maakt.

    In september 2009 werd Guy Laliberté de eerste Canadese privéruimtevaarder.  Zijn doel was om mensen bewust te maken van de waterproblemen waarmee de aarde en mensheid te maken hebben. Onder het motto Moving Stars and Earth for Water was de eerste poëtisch-sociale missie in de ruimte een feit. De bedoeling was mensen te raken vanuit een artistieke benadering: een speciale, 120 minuten durende webcast met verschillende optredens in veertien steden op vijf continenten, zelfs in het internationale ruimtestation ISS.

    Belangrijkste awards en onderscheidingen
    In 2012 werd Guy Laliberté opgenomen in de Gaming Hall of Fame van de American Gaming Association. In 2011 werd hij opgenomen in de Canadian Business Hall of Fame. In 2010 kreeg Guy zijn eigen ster op de Hollywood Walk of Fame. In hetzelfde jaar werd Guy door de regering van Québec gepromoveerd van ridder (een titel die hij zes jaar eerder kreeg) tot officier in de Ordre de la Pléiade. De Université Laval (Québec) verleende Guy Laliberté in 2008 een eredoctoraat. Het jaar ervoor won Guy Laliberté de Ernst & Young Entrepreneur of the Year-award in drie categorieën: Québec, Canada en Internationaal. In 2004 ontving hij de Order of Canada, de hoogste onderscheiding van het land, van de gouverneur-generaal van Canada. In hetzelfde jaar werd hij door Time Magazine genoemd als een van de 100 meest invloedrijke personen ter wereld. In 2003 werd hij door de Condé Nast-groep geëerd als onderdeel van het Never Follow Program, een eerbetoon aan uitvinders en innovators. In 2001 werd hij door de Académie des Grands Montréalais uitgeroepen tot 'Great Montrealer'. In 1997 ontving Guy Laliberté de Ordre National du Québec, de hoogste onderscheiding die door de regering van Québec wordt uitgereikt.


    Andere awards en onderscheidingen

    2009
    Lifetime Achievement Award, uitgereikt door de Canadian Marketing Association

    2002
    Vereeuwiging in de Canadese Walk of Fame

    1998
    Visionary Award, uitgereikt door het American Craft Museum (nu het Museum of Arts and Design in New York)

    1996
    Vision nouvelle-award, uitgereikt op het 43e Gala du Commerce (Québec)

    1988
    Personality of the Year, Gala Excellence La Presse (Québec)

    1988
    Entrepreneur of the Year, Les Affaires magazine (Québec)

     

    Meer infoVerbergen
  • Gilles Ste-Croix

    Artistiek leider

    Toen Gilles Ste-Croix zijn ouders vertelde dat hij de showbusiness in wilde zeiden ze “Alles behalve dat!”. Ste-Croix groeide op op het platteland van Quebec, maar hij was vastbesloten om daar niet te blijven. Hij werd een hippie en een nomade, leefde in communes en maakte in de jaren zestig de verplichte pelgrimstocht naar de Westkust. Daar leefde hij in communes en volgde een paar dramalessen.

    Ste-Croix probeerde zich wel aan te passen en werkte zelfs een tijdje op een architectenkantoor, maar hij wist diep van binnen dat hij niet gemaakt was voor een gewone carrière in het bedrijfsleven. Tegelijkertijd was zijn zoektocht naar een baan absoluut niet doelloos of vaag. Hij zegt dat hij als tiener al een sterke drang had om te slagen en een evenzo sterke drang om te vermaken. Zijn entree in de showbusiness gebeurde op een zeer ongewone en onvoorspelbare manier.

    Eind jaren zeventig woonde Gilles Ste-Croix in een commune in Victoriaville, Quebec. Hij plukte appels om de kost te verdienen. Op een dag bedacht hij dat het werk een stuk makkelijker zou zijn wanneer hij de ladder aan zijn benen kon vastmaken en zo ontwierp hij zijn eerste stelten.

    Een vriend noemde toevallig het Bread and Puppet Theater in het nabijgelegen Vermont, dat steltlopen als basis gebruikte voor veel van haar voorstellingen. Ste-Croix ging langs bij het gezelschap en realiseerde zich dat zijn appelpluk- vaardigheden wel eens gewild zouden kunnen zijn in de grotere wereld van entertainment.

    In 1980 richtten Gilles Ste-Croix en een groep straatartiesten de Échassiers de Baie-Saint-Paul op en organiseerden een straattheaterfestival genaamd het Fête foraine de Baie-Saint-Paul. Dit zou uiteindelijk leiden tot de oprichting in 1984 van Cirque du Soleil met Guy Laliberté.

    In 1984 en 1985 bedacht Gilles Ste-Croix vele steltnummers voor Cirque du Soleil en voerde hij ze uit. In 1988 werd hij Artistiek Directeur van Cirque, evenals coördinator voor een talentenjacht die zich verspreide over de vier hoeken van de wereld. Hij was van 1990 tot 2000 Director of Creation [creatief directeur] voor alle Cirque du Soleil producties: Nouvelle Expérience, Saltimbanco, Alegría, Mystère, Quidam, La Nouba, "O", en Dralion. In 1992 regisseerde hij Fascination, de eerste show van Cirque du Soleil die in theaters in Japan werd getoond. In 1997 regisseerde hij ook de baanbrekende diner/cabaretshow Pomp Duck and Circumstance in Duitsland.

    Terwijl hij in 2000 nog steeds als werkte adviseur voor Cirque du Soleil, besloot Gilles Ste-Croix om een van zijn grootste dromen waar te maken: Gedreven door zijn gepassioneerde interesse voor paarden, richtte hij zijn eigen bedrijf op om de voorstelling Cheval-Théâtre uit 2003 te produceren. Hierin schitterden 30 paarden en acrobaten in een tent en ze reisden langs tien steden in Noord Amerika.

    In december 2002 keerde Gilles St-Croix terug naar Cirque du Soleil als Vice-President of Creation, New Project Development [Ontwikkeling Nieuwe Projecten]. In juli 2006 werd hij benoemd tot Senior Vice-President of Creative Content and New Project Development [creatieve inhoud en ontwikkeling nieuwe projecten]. Op dit moment richt Gilles zich op zijn rol als Creative Guide [creatief leider], naast Guy Laliberté.

    Meer infoVerbergen
  • Robert Lepage

    Schrijver en regisseur

    De multidisciplinaire kunstenaar Robert Lepage is als theaterregisseur en auteur, even begaafd als in de rol van acteur en filmregisseur. Zijn moderne en ongewone werk, dat wordt geprezen door critici uit de hele wereld, overstijgt alle grenzen tussen disciplines.

    In 1975 ging Lepage naar het Conservatoire d'art dramatique de Québec en na een studie in Frankrijk werkte hij mee aan diverse producties, waarin hij de rol van acteur, auteur en regisseur combineerde. In 1985 ontwierp hij The Dragons' Trilogy, een voorstelling die hem internationale erkenning opleverde. Daarna volgden Vinci (1986), Polygraph (1987), Tectonic Plates (1988), Needles en Opium (1991). Met A Midsummer Night’s Dream in 1992 was hij de eerste Noord- Amerikaan die een stuk van Shakespeare regisseerde in het Royal National Theatre in Londen.

    Van 1989 to 1993 was Lepage Artistic Director [artistiek directeur] van het Théâtre français aan het National Arts Centre in Ottawa. In 1994 richtte hij zijn eigen gezelschap op, Ex Machina, en regisseerde hij Les sept branches de la rivière Ota (1994), Le Songe d’une nuit d’été (1995) en de soloproductie Elsinore (1995).

    Daarnaast maakte hij in 1994 zijn debuut in de filmwereld. Hij schreef en regisseerde zijn eerste speelfilm, Le Confessional, die het daaropvolgende jaar werd vertoond tijdens de Directors’ Fortnight op het Filmfestival van Cannes. Hij vervolgde met de regie van Polygraph in 1996, Nô in 1997, Possible Worlds in 2000 (zijn eerste speelfilm in het Engels) en tenslotte, in 2003, een verfilming van zijn eigen toneelstuk La Face Cachée de la Lune.

    In 1997 vond onder leiding van Robert Lepage de opening plaats van La Caserne, een multidisciplinair productiecentrum in de stad Québec. Daar ontwiepr en produceerde hij Geometry of Miracles (1998), Zulu Time (1999), The Far Side of The Moon (2000), een nieuwe versie van The Dragons’ Trilogy met een nieuwe cast (2003) en The Busker’s Opera (2004). Dit werd gevolgd door The Andersen Project (2005), Lipsynch (2007), The Blue Dragon (2008) en Eonnagata (2009).

    Lepage maakte zijn grote entree in de wereld van de opera toen hij in 1993 de succesvolle dubbele vertoning van Bluebeard’s Castle en Erwartung op de planken bracht. Daarna kwam hij met La Damnation de Faust, voor het eerst te zien op het Saito Kinen Festival Matsumoto in Japan (1999), 1984 in Londen (2005), The Rake’s Progress in Brussel (2007) en The Nightingale and Other Short Fables in Toronto (2009).

    Robert Lepage ontwierp en regisseerde de Secret World Tour van Peter Gabriel (1993) en zijn Growing Up Tour (2002). Als onderdeel van de festiviteiten rond het 400-jarig bestaan van de stad Québec in 2008 kwam Le Moulin à imagesTM tot stand, de grootste ooit geproduceerde architectuurprojectie op de wanden van de Bunge, een enorme graansilo. In 2009 maakten hij en zijn Ex Machinateam Aurora Borealis een permanente lichtshow voor het gebouw, geïnspireerd door de kleuren van het noorderlicht.

    In een reeks van vele prestigieuze prijzen ontving Lepage in 2009 de Governor General’s Performing Arts Award voor zijn buitengewone bijdrage aan het culturele leven in Canada gedurende zijn hele loopbaan.

    TOTEM is de tweede voorstelling van Robert Lepage voor Cirque du Soleil, als vervolg op KÀ (2004). "Geïnspireerd door de eerste verhalen van de eerste mensen verkent TOTEM de geboorte en de evolutie van de wereld, de niet aflatende nieuwsgierigheid van de mens en zijn voortdurende drang om uit te blinken”, zegt hij. “Het woord totem suggereert dat mensen in hun lichaam het volledige potentieel van alle levende wezens meedragen, zelfs het verlangen van de Dondervogel om naar de top van de totem te vliegen”.

    Robert Lepage werd geboren in Québec in 1957.

    Meer infoVerbergen
  • Neilson Vignola

    Creatief directeur

    Neilson Vignola studeerde in 1980 af aan de National Theatre School of Canada. Hij begon zijn professionele loopbaan in verschillende functies bij een groot aantal toonaangevende theatergezelschappen in Québec, waaronder het Théâtre du Nouveau Monde en de Compagnie Jean Duceppe.

    In een uitvoering van Hoffmanns Vertellingen in 1981 zette Neilson als toneelmeester zijn eerste stappen in de wereld van de opera. Met een beurs van de Canada Council for the Arts en het Ministerie van Kunst en Cultuur van Québec vertrok hij in 1985 naar Europa, waar hij een jaar lang het werk van een aantal operaregisseurs volgde. In 1986 assisteerde hij regisseur Richard Dembo bij een andere productie van Hoffmanns Vertellingen en ondersteunde hij Robert Altman bij diens uitvoering van The Rake’s Progress. In 1989 werkte hij aan een productie van Aida, die werd uitgevoerd in Tokio en Toronto. Van 1990 tot 1993 was hij productieleider bij de Opéra de Montréal. In 1996 werkte hij aan een productie van Turandot in het Olympisch Stadion van Montreal en in 1997 regisseerde hij La Cenerentola in de McGill-universiteit.

    Vignola werkte als assistent vele jaren succesvol samen met Robert Lepage, de regisseur van TOTEM. Die samenwerking begon met een productie van La Damnation de Faust, met uitvoeringen in Japan (1999), Parijs (2001) en New York (2008). Hierna volgde een uitvoering van 1984 (de wereldpremière vond plaats in Londen in 2005) en The Rake’s Progress, die in 2007 speelde in Brussel en Lyon.

    Gedurende zijn carrière werkte Neilson ook voor festivals, musicals, dansproducties en tournees. La La La Human Step, de Québecse zangeres Diane Dufresne, het Théâtre Populaire du Québec, het Festival International de Nouvelle Danse en andere gezelschappen huurden hem tussen 1987 en 1997 in als toneelmeester, productieleider, technisch directeur of assistenttoneelmeester.

    Neilson werkte sinds zijn eerste opdracht in 1998 regelmatig voor Cirque du Soleil, eerst als technisch directeur en later als interim tourneeleider van Saltimbanco. Na een opdracht in 2002, waarbij hij de ontwikkeling leidde van een nieuwe tourneeopbouw, werkte hij mee aan KÀ als assistent van regisseur Robert Lepage en als toneelmeester productie. In 2005 vervulde hij dezelfde rollen bij DELIRIUM met Michel Lemieux en Victor Pilon. Dat leidde tot zijn eerste aanstelling als creatief directeur bij ZAIA in 2007, gevolgde door TOTEM.

    ““Mijn ultieme bevrediging is een voorstelling neer te zetten die impact heeft en emoties bij het publiek teweegbrengt”, zegt Neilson. “Onze benadering van TOTEM was het maken van een grote circusvoorstelling waarin niet alleen mensen, maar de mensheid zélf een heel centrale rol zouden vervullen”.

    Neilson Vignola werd geboren in Forestville, Québec in 1956.

    Meer infoVerbergen
  • Carl Fillion

    Decor- en rekwisietenontwerper

    Carl Fillion studeerde af in decorontwerp aan het Conservatoire d’art dramatique de Québec, waar hij technisch tekenen doceerde van 1992 tot 2002. Daarnaast volgde hij een opleiding architectuurontwerp en bouwkunde.

    Carl werkt met veel vooraanstaande gezelschappen en regisseurs over de hele wereld. Hij heeft een lange staat van dienst op het gebied van theater, multimedia en opera, waaronder de decors voor La Celestina, uitgevoerd door het Kungliga Dramatiska Teatern in Stockholm onder leiding van Fernando de Rojas, The Burial at Thebes in het Abbey Theatre in Dublin en de opera Simon Boccanegra in het Gran Teatre del Liceu in Barcelona.

    TOTEM is het eerste ontwerp dat Carl Fillion voor Cirque du Soleil heeft gemaakt. Hij stelde zichzelf als uitdaging om alleen maar gebruik te maken van natuurlijke vormen, vol bochten en onregelmatigheden, als een weerspiegeling van de natuur. Tegelijkertijd moest hij echter ook voldoen aan de technische eisen van de uitvoering van de voorstelling.

    Met regisseur Robert Lepage heeft hij al veel gewerkt. Hun eerste project was in 1994: de baanbrekende voorstelling Les sept branches de la rivière Ota. Sinds die eerste samenwerking heeft hij decorontwerpen verzorgd voor meer dan twaalf grote theater- en operaproducties van het gezelschap van Lepage.

    “TOTEM gaat over evolutie en daarom was het logisch dat ook de decors hun eigen evolutie doormaakten”, aldus Carl. “Ik heb niet één standaardaanpak die ik op elke productie kan loslaten. Dat ligt aan het genre - theater, opera en nu circus - en is ook erg afhankelijk van de regisseur. Maar ik werk wel altijd graag met ruimte, die ik steeds een ander uiterlijk geef en die ik vul met beweging”.

    Carl Fillion werd geboren in Baie-Comeau, Québec, in 1966.

    Meer infoVerbergen
  • Kym Barrett

    Kostuumontwerper

    Kym Barrett, ontwerpster van de meest invloedrijke kleding van de afgelopen jaren, leidde in haar jeugd een zwervend bestaan. Ze woonde een tijdje op Christmaseiland in de Indische Oceaan voordat ze in haar geboorteland Australië naar een kostschool ging.

    Daarna studeerde ze aan het National Institute of Dramatic Arts in Sydney, om vervolgens door haar vriendschap met Baz Luhrmann terecht te komen in de Verenigde Staten en Mexico, waar ze meewerkte aan zijn film Romeo + Juliet uit 1996.

    De kostuums die ze maakte voor Leonardo DiCaprio en Claire Danes in die film zorgden voor veel aandacht en zo ontmoette ze de gebroeders Wachowski, die haar in 1999 in dienst namen om de kostuums voor The Matrix, The Matrix Reloaded en The Matrix Revolutions te maken. Deze ontwerpen hebben als inspiratiebron gediend voor modeontwerpers, andere kostuumontwerpers en consumenten over de hele wereld.

    Andere films waaraan ze heeft meegewerkt zijn onder meer Three Kings (1999), met George Clooney, The Hughes Twins’ From Hell (2001), met Johnny Depp en Speed Racer (2008) van de Wachowski’s.

    Voor haar werk in de filmwereld werd Kym in 2001 door het Costume Designers Guild genomineerd voor America's Best Costume Award voor The Matrix en won ze in 2002 de prijs voor Best Commercial Costume Design. In datzelfde jaar werd ze genomineerd voor een Golden Satellite Award voor het beste kostuumontwerp voor haar werk in From Hell en in 2007 kreeg ze een nominatie voor Excellence in Costume Design voor de fantasyfilm Eragon.

    In TOTEM tonen de ontwerpen van Kym talloze facetten van het ontstaan en de evolutie van het leven en van de ontwikkeling van beschavingen op aarde. Daarnaast komt in haar werk de wisseling van de seizoenen tot uiting.

    “Hoewel bij TOTEM aan de ene kant veel fantasie komt kijken, is er aan de andere kant ook een gevoel van realiteit”, zegt Kym. “De kostuums zijn deels geïnspireerd op documentaires die ik bekeken heb. Ik wilde dat ze een soort echtheid zouden krijgen, ook al bedachten we onze eigen werkelijkheid”.

    Kym Barrett werd geboren in Brisbane, Australië.

    Meer infoVerbergen
  • Bob & Bill

    Composers and Musical Directors

    Componisten en arrangeurs Guy Dubuc en Marc Lessard (ook wel bekend als Bob & Bill) zijn bekend om hun vermogen de scheidslijnen tussen genres en stijlen te laten vervagen. In 2003 componeerden zij de muziek voor Splinter Cell (Pandora Tomorrow), een succesvolle videogame van Ubisoft. Tevens hebben ze verschillende albums geproduceerd, waaronder Bahiatronica van Monica Freire, Pink Floyd Redux, een verzameling geremixte nummers van de Britse cultband, en het album met de soundtrack voor de Cirque du Soleil-show KOOZA. In 2004 verzorgden Bob & Bill de muzikale arrangementen voor de Cirque du Soleil-show Midnight Sun, als onderdeel van de 25ste verjaardag van het Montreal International Jazz Festival en de 20ste verjaardag van Cirque du Soleil. De twee partners, die al drie keer werden genomineerd voor een Quebec music industry ADISQ-award, schreven ook de muziek voor verschillende films en televisieseries, en componeerden de muziek voor de door Robert Lepage geregisseerde productie van Pageant de Canotgraphie. In 2008 lanceerde het duo hun eerste album, Crime Report, waarin elektronische en natuurlijke geluiden worden gecombineerd. Bob & Bill werkten vele malen samen met Cirque du Soleil om de muzikale arrangementen voor verschillende speciale evenementen te creëren. Sinds 2009 zijn ze ook als componisten actief voor Cirque du Soleil. Ze hebben de muziek gecomponeerd voor TOTEM (2010), geregisseerd door Robert Lepage en Amaluna (2012), geregisseerd door Diane Paulus. Bob & Bill schreven ook de muziek voor de derde en vijfde hoofdstukken van Les Chemins Invisibles (2011 en 2013), een gratis show in de open lucht die in de zomer in Quebec City werd gepresenteerd. KURIOS – Cabinet of Curiosities is hun vijfde show als componisten voor Cirque du Soleil.

    Meer infoVerbergen
  • Jeff Hall

    Choreograaf

    Jeff Hall staat bekend om zijn buitengewone atletische eigenschappen en zijn artistieke veelzijdigheid, die hij op het podium op inventieve wijze toont met een combinatie van humor, dialoog en fysieke prestaties. In 1989 en 1990 was hij Canadees kampioen freestyle frisbee. Door die sport kwam hij in aanraking met de podiumkunsten: tijdens zijn studententijd nam hij dansles om zijn frisbeetechniek te verbeteren. Hij haalde zijn bachelor hedendaagse dans aan de Concordia-universiteit in Montreal en zijn toelatingsexamen klassieke muziek aan de McGill-universiteit.

    Jeff werkte samen met een groot aantal onafhankelijke choreografen. Hij maakte het baanbrekende Duodenum met Pierre-Paul Savoie en uiteindelijk kwam hij terecht bij de Fondation Jean-Pierre Perreault, waar hij meewerkte aan de producties JOE en Piazza. Tussen 1990 en 1995 maakte hij grote tournees met het gezelschap Carbone 14 uit Montreal, waarbij hij zowel in de voorstelling als in de film Café des Aveugles te zien was. Ook schitterde hij in de voorstelling Le Dortoir en in de met prijzen bekroonde verfilming door François Girard.

    Als co-Artistic Director [artistiek mededirecteur] van PPS Danse stond Jeff tussen 1992 en 1998 mede aan de basis van Bagne en de multimediaproductie Pôles, waarbij hij samenwerkte met beeldend kunstenaars Michel Lemieux en Victor Pilon. Dit werk was te zien op de grote podia over de hele wereld. Hij en Pierre- Paul Savoie ontvingen in 1996 de prestigieuze Prix Jacqueline-Lemieux voor de choreografie van dit spektakel.

    In 2001 speelde Jeff weer samen met Carbone 14, maar nu als uitvoerende, in de voorstelling Silences et Cris van Gilles Maheu. Vervolgens werd hij de assistent van Gilles in La Bibliothèque, het werk van Carbone 14 uit 2002. In datzelfde jaar assisteerde hij regisseur Robert Lepage bij de werkzaamheden aan Trilogie des Dragons, en Marie Brassard bij haar La Noirceur, beiden opgevoerd tijdens het Festival Théâtre des Amériques in 2003. Daarna voltooide hij een programma filmregie aan het Institut National de l'Image et du Son (INIS).

    Jeff begon zijn samenwerking met Cirque du Soleil in 2005 als artistiek coach voor The Beatles LOVE. Zijn volgende grote opdracht voor Cirque was als acrobatiekchoreograaf voor ZAIA.

    In 2009 danste hij in de film Falling van regisseurs Philip Spozer en Marlene Miller, een film waarvoor hij ook de choreografie verzorgde. Ook deed hij de choreografie voor Du Haut des Airs, in 2010 uitgevoerd door het Franse Cirque de Demain.

    “In alle nummers van TOTEM speelt evolutie een rol; het loopt als een rode draad door de voorstelling”, legt hij uit. “Onze beslissing om die rode draad te laten zien aan de hand van dansvormen die variëren van hiphop tot Bollywood is op een heel natuurlijke wijze ontstaan. We hebben Hindoedans, Indiaanse en Afrikaanse dans bestudeerd en die gekoppeld aan theorieën over animisme en totemisme”.

    Meer infoVerbergen
  • Étienne Boucher

    Lichtontwerper

    Sinds hij afstudeerde aan de National Theatre School of Canada in 1999, wordt Étienne Boucher veel gevraagd voor zijn lichtontwerpen, zowel voor theater en dans als voor musicals en opera. Hij werkte mee aan bijna honderd producties.

    "Ik wil graag de hele ruimte tussen de projector en de artiest opvullen met licht”, aldus Étienne. “Ik kan de lucht ermee inkleuren, waardoor ik me kan richten op de details van het decor en het vormgeven van de artiesten".

    Étiennes nauwkeurige, gebeeldhouwde lichtontwerpen, soms expressief, soms poëtisch, ondersteunen nadrukkelijk het verhaal van de producties waaraan hij werkt. Vanwege zijn visie op de betekenis van kleur en licht wordt hij in zijn vakgebied eerder als ‘verlichter’ dan als lichtontwerper gezien.

    Hij werkte regelmatig met regisseurs als René Richard Cyr, Brigitte Haentjens en Martin Faucher en sinds 2004 werkt hij nauw samen met de regisseur van TOTEM, Robert Lepage, en diens gezelschap Ex Machina. Hun samenwerking begon met La Celestina (Spanje) en werd voortgezet met Lipsynch (internationale tournee), The Rake's Progress (in coproductie uitgebracht in Brussel, Lyon, San Francisco, Londen, Madrid en Milaan) en Le Rossignol et autres fables (Toronto en het Festival van Aix-en-Provence in 2010).

    In de loop der jaren viel Étienne Boucher veel eerbetoon ten deel en werd hij een aantal malen genomineerd voor de prestigieuze Soirée des Masques (Québec). In 2007 won hij twee Masques voor de lichtproductie van Du vent entre les dents en La Dame aux camélias.

    "In TOTEM wilde ik spelen met de kleuren van de projecties op het moeras en door die effecten uit te werken op het podium een derde dimensie creëren", aldus Étienne Boucher. "Het licht dat ik gemaakt heb voor deze voorstelling is een weerspiegeling van de natuur. Mijn groen en mijn blauw is geïnspireerd door ijs en het rood en het geel absoluut door vuur. "

    Étienne Boucher werd geboren in Montreal in 1972.

    Meer infoVerbergen
  • Pedro Pires

    Beeldontwerper

    Pedro Pires groeide op in de stad Québec, waar hij al snel zijn talent ontdekte om figuren en monsters weer te geven en tot leven te brengen. Door veel te experimenteren slaagde hij erin zijn eigen technieken te ontwikkelen op het gebied van modelleren en special effects.

    In 1990, op zijn 21ste, ging hij kunst studeren aan de Université Laval. Daarna haalde hij het diploma speciale make-upeffecten bij de vermaarde New Yorkse artiest Dick Smith en het diploma grafisch computerontwerp aan het Centre National d'Animation et de Design in Montreal.

    Zijn filmdebuut kwam in 1995 met The Sound of the Carceri, een documentaire van regisseur François Girard, waarin hij de denkbeeldige gevangenissen van Piranesi in 3D herschiep rond cellist Yo-Yo Ma. Dit werk leverde hem in 1998 een Emmy Award voor buitengewone visuele effecten op en een Gemini Award voor de beste visuele effecten. Hij werkte nogmaals met François Girard aan de artistieke leiding van de visuele effecten in de film The Red Violin.

    In 2001 nam hij de visuele conceptie voor de film Possible Worlds op zich, het begin van een lange artistieke samenwerking met auteur, regisseur en filmmaker Robert Lepage.

    In 2007 richtte hij zijn eigen filmproductiemaatschappij op: Pedro Pires Inc., gewijd aan het creëren van originele beelden met behulp van digitale technologie. In 2008 produceerde zijn bedrijf de korte film Danse Macabre, een multidisciplinaire samenwerking met AnneBruce Falconer en Robert Lepage, waarbij hij tegelijkertijd optreedt als scenarioschrijver, regisseur, fotograaf en editor. Deze film is sinds 2009 vertoond op een groot aantal festivals en heeft tot nu toe 27 internationale prijzen gewonnen.

    TOTEM is zijn eerste samenwerking met Cirque du Soleil.

    “In TOTEM is het scherm voor de projecties een soort virtueel moeras achteraan het podium”, zegt Pedro Pires. “Alle beelden zijn afkomstig uit de natuur, ook al lijken ze soms vrij abstract. Gedurende de voorstelling evolueren ze in een lange mix of een vorm en creëren zo een steeds wisselende verbeelding, die reageert op de artiesten en leeft in harmonie met de podiumbelichting”.

    Pedro Pires werd geboren in een Portugese familie in Nantes, Frankrijk, in 1969.

    Meer infoVerbergen
  • Jacques Boucher

    Concepteur sonore

    Jacques Boucher creëert al meer dan 25 jaar geluidsomgevingen voor een scala aan producties uit Québec en de wijde omgeving. Jacques werkte tevens als geluidstechnicus voor verschillende artiesten uit Québec, waaronder Richard Séguin, Laurence Jalbert, Diane Dufresne en Bruno Pelletier. Daarnaast specialiseerde hij zich in geluidsontwikkeling voor musicals zoals Dracula (2006) en grootschalige evenementen, waaronder de megashow 2000 voix chantent le monde, die in 2000 in Québec-Stad werd gepresenteerd en waarbij meer dan 2300 zangers op het podium stonden. In 2008 werd Jacques gevraagd om het geluid te regelen voor bijna alle evenementen die als onderdeel van de viering van de 400ste verjaardag van Québec-Stad werden gepresenteerd. Als geluidsontwerper en hoofd geluid ontwierp hij het geluid voor de uitvoering van Symphonie des mille van Gustav Mahler door het Quebec Symphony Orchestra, The Image Mill van Robert Lepage, waarvoor hij een indrukwekkend geluidssysteem van 1,2 km ontwikkelde, en de speciale show van Cirque du Soleil. Jacques werkte tevens als geluidsontwerper en hoofd geluid voor enkele speciale evenementen van Cirque du Soleil. Na TOTEM werkt hij mee aan zijn tweede Cirque du Soleil-show.

    Meer infoVerbergen
  • Pierre Masse

    Ontwerper acrobatische uitrusting en heftechniek

    Pierre Masse’s career spans just about every genre of the performing arts. He was involved in major productions with the Opéra de Montréal, the Grands Ballets Canadiens and Céline Dion as well as a production of Les Misérables. He has collaborated with Cirque du Soleil since 1996, and took part in the creation of Quidam, Varekai, Zumanity, KÀ and CRISS ANGEL Believe. Michael Jackson ONE is Pierre Masse’s third Cirque du Soleil show as Acrobatic Rigging and Equipment Designer following TOTEM and IRIS – A Journey Through the World of Cinema.

    Meer infoVerbergen
  • Florence Pot

    Acrobatic Performance Designer

    A gymnast at the age of six, Florence Pot completed her university degree in physical education in France and went on to specialize in sports psychology. She decided to move to Montreal in 1991 primarily to continue her academic career.

    She studied for her master's degree in sports psychology at the University of Montreal while working as a coach at the club Gymnix de Montréal. She returned to France two years later to choreograph performances for the French Gymnastics Federation.

    Motivated by a lack of professional challenges in France and a strong desire to work at Cirque du Soleil, Florence came back to Canada in 1997 to renew her network of contacts with the company and to choreograph performances by Canadian competitive gymnasts.

    In 2001, she accepted a position scouting acrobatic talent for Cirque's casting department and in 2003 she became the company’s Head Scout. In 2006 she accepted the invitation to become Acrobatic Performance Designer on ZED (Cirque's resident show in Tokyo) because she wanted to get closer to the creation process and be part of it from start to finish. She reprised the same role on TOTEM and Zarkana.

    "What interests me most is the emotion that emerges from the performance of an artist on stage,” says Florence. “The acrobatic framework of Zarkana was born in a world that was firmly rooted in the circus, where virtuosity cohabits with madness. We were inspired by traditional circus sideshows to highlight the crazy and decadent side of Zark’s world.”

    Florence Pot was born in Rouen, France.

    Meer infoVerbergen
  • Nathalie J. Simard

    Make-up ontwerper

    Nathalie J. Simard zit al meer dan 20 jaar in de make-up. Ze deed de studie visuele kunst en volgde verschillende workshops op het gebied van theater en make-up, maar is voornamelijk autodidact, en leerde haar vak in de straten van Quebec City. Ze verdiepte zich daar in de vele facetten van make-up en ontwikkelde een geheel eigen stijl, waarbij ze het lichaam en het gezicht van haar modellen gebruikte als haar schilderslinnen.

    Nathalie werkte vanaf begin jaren tachtig aan nieuwe technieken en werd bekend om haar onderscheidende werk waarmee ze zowel kinderen als volwassenen omtoverde, op festivals en openlucht evenementen in heel Quebec. Omdat zij altijd op zoek was naar nieuwe inspiratiebronnen trok zij naar Canada, Azië, Europa en de VS om daar haar talent te laten zien en te ontwikkelen.

    Haar creaties zijn door tienduizenden aanschouwd op grote evenementen zoals het International Children’s Festivals, kinderfestivals die in heel Canada gehouden worden en ook op de International Buskers Festivals in Kuala Lumpur n Singapore.

    Nathalie heeft gewerkt bij theaterproducties van Marie Dumais en fotografieprojecten met David Cannon. Ze werkte ook aan figuren voor het EOS Circus in Quebec City, en creëerde honderden make-up ontwerpen voor het Quebec City Zomer Festival en het Winter Carnaval. Ze ontwerpt al tien jaar karakters voor producties van de ontwerper Olivier Dufour uit Quebec , waaronder zijn show Le Chemin qui marche (een van de grote evenementen tijdens de viering van het 400 jarig bestaan van Quebec City), en het Festival Montréal en lumière.

    Begin 2000 startte Nathalie het bedrijf Kromatik, dat zich gespecialiseerd heeft in make-up voor Street Art. Samen met een team van creatieven, net zo enthousiast als zijzelf, kon zij een geheel nieuwe techniek ontwikkelen. Make-up en animatie worden daarbij zó perfect gecombineerd dat het een toonaangevende techniek in de branche is. De combinatie van snelheid, creativiteit en originaliteit zorgt binnen enkele minuten voor een waar kunstwerk.

    TOTEM is de eerste samenwerking tussen Nathalie en Cirque du Soleil. "De show laat de mens in al zijn verscheidenheid en rijkdom zien," zegt zij. “Ik heb voor het creëren van de figuren gebruik gemaakt van de patronen en sjablonen van een uitgebreide waaier aan culturen. Ik word ook enorm geïnspireerd door alle artiesten, door hun energie en door de show. Het geeft me de inspiratie om de juiste figuren te bedenken."

    Nathalie J. Simard werd in 1967 in Quebec geboren.

    Meer infoVerbergen